Wie chöme Lippe ine Ortsbezeichnig?

Bim Ortsname «Lippenlehn» chönnt me im erschte Momänt meine, dä syg wäg dr Form vom Gländ entstange. D Topografie isch ja i viune Fäu i d Ortsbezeichnig ychegrütscht. Bi «Lippelehn» ir Neechi vom Chuderhüsi ir Gmein Röthe-bach trifft das aber nid zue. Dert heisse grad es paar Heimet u Hüser eso. U das isch scho es Zytli eso. Es git zwar nid grad viu historischi Belege, aber unger angerem fingt me die genau glychi Schrybwys i de Amts­rächnige vom Jahr 1704: «im Lippenlehn». U äbe, mit Lippe het das nüt z tüe. «Lipp» isch e Churzform vom Personename Philipp. Das Guet dert het zimli sicher vor langer Zyt einisch amene Philipp ghört. Bim Familiename «Lipp» - wo me im Äntlibuech no zimli viu fingt - isch es übrigens genau glych. Dä chunnt o vo dr Churzform vo Philipp. Aber e Orts­bezeichnig drzue fingt me im Gebiet vor «Wuche-Zytig» nume ir Gmein Röthebach - das isch auso e exklusivi Sach. Dr Personename Philipp chunnt übrigens vom griechische Philippos, was «Fründ vo de Ross» bedütet. Das tönt itz no ganz sympathisch. Dr Ursprung het aber meh mit Chrieg z tüe: Die makedonische Chünige hei ihrer Kämpfer mit Ross usgstattet u drmit d Kavallerie erfunge. I ha no grad e zwöiti Bezeichnig gfunge, wo me zersch nid däicht, dass dert e Personename dr Ursprung isch: «Lienzergräbli» u «Lienzerweidli» ir Region Schonig, Gmein Sumiswaud. «Lienz» isch e Koseform vom Personename Lienhard. Dä chunnt ursprünglech vom alemannische «Leonhard». Ds Spannende isch no, dass dä useme latinische u amene germanische Wort zämegsetzt isch: «Leo» und «hard». Das Ganze bedütet de so viu wie «küehne Löi». «Lieni» isch äbefaus e Churzform vo «Lienhard». U o das fingt me i Ortsnäme: Im Trueb gits ds «Lienihaus». U im Durheim-Verzeichnis usem Jahr 1838 sy ir Gmein Bigle zwöi «Heimathlein» verzeichnet, wo «Lieniberg» hei gheisse. Hüt fingt me weder die Bezeichnig no Charte derzue. I däiche aber, dass die zwöi Heimetli ir Region Änetbach sy gsy.